1 maja Turcy otrzymali posiłki z Bośni. W tym czasie Czarnogórcy zdecydowali się na kontratak, zmuszając przeciwnika do odwrotu. Ogień artylerii osmańskiej pustoszył szeregi czarnogórskie. W desperackim ataku na pozycje artylerii zginęło dwóch dowódców czarnogórskich: serdar Đuro Kusovac i duchowny Luka Jovović, ale działa udało się przejąć. W ręce zwycięzców wpadła pokaźna ilość broni, oddziały osmańskie opuściły pole bitwy.
Po bitwie Turcy stracili w bitwie ok. 3 000 zabitych i rannych, straty czarnogórskie były trzykrotnie mniejsze. Sukces ten zapewnił armii czarnogórsko-hercegowińskiej utrzymanie inicjatywy w działaniach wojennych.
Zwycięstwo Czarnogórców przyspieszyło wytyczenie linii granicznej między Czarnogórą i Imperium Osmańskim, co oznaczało faktyczne uznanie niepodległości czarnogórskiej. Grahovo i okoliczne miejscowości stały się częścią nowego państwa. Uczestników bitwy odznaczono specjalnym medalem (Grahovačka medalja), a dowódca otrzymał tytuł Wielkiego Księcia Grahova. W miejscu bitwy w 1864 wzniesiono cerkiew pod wezwaniem św. Spasa. W 2008 stanął tam pomnik.
Przypisy
Bibliografia Jagoš Jovanović, Stvaranje crnogorske države i razvoj crnogorske nacionalnosti, Cetinje 1948.
Kategoria:Bitwy Imperium Osmańskiego Kategoria:Bitwy w XIX wieku Kategoria:Bitwy w historii Czarnogóry Bitwa pod Grahovacem