Laudisi i jego goście usiłują dowiedzieć się, która wersja wydarzeń była prawdziwa. Nie sposób jednak tego ustalić – pani Frola i państwo Ponza przybyli z wioski na Sycyli, gdzie kilka lat wcześniej doszło do trzęsienia ziemi. Nie żyją żadni świadkowie ich wcześniejszego życia, nie przetrwały żadne dokumenty urzędowe. Także konfrontacja między zięciem i teściową, zaaranżowana w domu Laudisiego, nie pozwala wyciągnąć jednoznacznych wniosków. Ostatecznym środkiem okazuje się doprowadzenie do spotkania z samą panią Ponza. Ta jednak oznajmia, że przez miłosierdzie zgadza się być dla pana Ponzy jego drugą żoną Giulią, dla pani Frola - jej córką Liną, za każdym razem będąc tą osobą, której się oczekuje, własnej osobowości nie posiada zaś w ogóle.
Cechy utworu W ocenie Józefa Heisteina dramat należy do dzieł Luigiego Pirandella, w których autor świadomie odrzucił tradycyjne zasady kompozycji dzieła dramatycznego. Bohaterowie utworu dzielą się na dwie grupy: postaci, między którymi rozgrywa się właściwy dramat (małżeństwo Ponza, pani Frola) oraz postaci, które usiłują zbadać panujące w pierwszej grupie relacje. W miarę lektury utworu czytelnik nie poznaje nowych perypetii właściwych bohaterów, gdyż ich sytuacja nie ulega zmianie.