Polska zdaniem Rembielińskiego jest od tysiąclecia oparta jest na systemie współistnienia władzy państwowej i kościelnej.

Stosunek do partii politycznych Rembieliński zwracał uwagę na brak możliwości prawdziwego zjednoczenia narodu przez przeszłość polityczną, która była tworzona przez partykularne partyjne interesy. Najważniejsze jego zdaniem było ukierunkowanie swojego myślenia na tory ponadpartyjne uwzględniające dobro całego narodu bez kierowania się różnicami klasowymi czy politycznymi. Przeciwstawianie sobie narodowców i sanacji uważał za szkodliwe dla zgody narodowej. Jak pisał: I jedni i drudzy do narodu należą, braćmi są, wychowanymi w tych samych warunkach. Partie polityczne były zdaniem Rembielińśkiego wyrazem różnic poglądów na sprawy drugorzędne. Zdaniem Rembielińskiego partie polityczne potęgują ambicje poszczególnych grup społecznych i uzurpują sobie prawo do monopolu na racji podczas gdy idee są własnością całego narodu i żadna partia nie powinna rościć sobie praw do jedynie słusznego ich wyznawania.