Rembieliński przeciwstawiał się pomysłom stworzenia monopartii ponieważ uznawał, że nią również mogłyby targać konflikty wewnętrznych frakcji. Polacy zdaniem Rembielińskiego potrafili się zjednoczyć w ważnych momentach jak chociażby przy budowie portu w Gdyni czy Centralnego Okręgu Przemysłowego. Rembieliński uznaje, że zgodę narodową można zbudować na skutek działania psychologicznego, wzbudzania zaufania Polaków. Jak pisał: Może i powinna uczynić to grupa rządząca przez planowy, konsekwentnie wykonywany szereg aktów politycznych, które owo zaufanie w społeczeństwie będzie gruntować.
Stosunek do rozwiązań ustrojowych II Rzeczypospolitej Rembieliński negatywnie odnosił się do polskich rozwiązań ustrojowych. Jego zdaniem konstytucja marcowa była nieudaną próbą przeszczepienia zachodniego modelu demokracji parlamentarnej. Z kolei konstytucja kwietniowa jak pisał przyjęła pogląd na dzieje narodu uproszczony: twórcy jej w całej przeszłości naszej zobaczyli wyłącznie „warcholstwo” i wydobyli z niej jedną tylko naukę, że trzeba „wzmocnić władzę”.
Publikacje Dniepr i Wisła (1930) Dmowski – wychowawca (1939) Wyspiański (1941) Kasprowicz (1942) Historia Polski. T. 1. Średniowiecze (1948)
Przypisy
Bibliografia