Wizerunek ten ukazuje kulminacyjny moment agonii, co uwidocznione jest w ogólnym, bardzo ekspresyjnym zarysie wychudzonego ciała (silnie rozciągnięte ręce i dłonie, powyginane palce, głowa opadnięta na ramię, mocno wyeksponowana talia), jak i w szczegółach (opuchnięte oczy, skurcze policzków, bolesny grymas na ustach). Na całym okaleczonym ciele widoczne są rozmaite obrażenia, w wielu miejscach jest pokryte guzowatymi krostami, skrzepami krwi i ranami kłutymi. Układ ran jest stylizowany, natomiast od strony anatomicznej zachowano niemal w pełni realizm ludzkiego ciała bez większej ingerencji stylizacji. Z przebitego włócznią boku wypływa gęsty strumień krwi. Biodra są owinięte częściowo podartym i postrzępionym perizonium, w przedniej części jest ono związane w supeł. Jezus ma na głowie koronę cierniową, której niektóre gałęzie i kolce sięgają ramion. W kontekście tradycji ikonograficznej nietypowy układ ma krzyż – jego pozioma belka jest przytwierdzona do pionowej od tyłu, zaś tabliczka z inskrypcją INRI nie jest przytwierdzona do belki krzyża, a zawieszona na łańcuszkach.