Wieczorem od Ojcowa do Lanckorony, od wzgórz Chełmskich (nad Przemszą) aż po za mogiłę Wandy, cały widnokrąg goreje tysięcem ognisk.” Oskar Kolberg oraz Wielką SobotęSwięcenie ognia w Wielką Sobotę jest pozostałością uroczystości wiosennego oczyszczenia i zapalenia na nowo ogniska rodowego. Wojciech Wasiutyński. Tysiąc lat polityki polskiej. 1946; Zwyczaj ten nazywamy pogańskim, ale iw czysto kościelnych obrzędach istnieją szczątki dawnego kultu. Do takich należy np. „święcenie nowego ognia", które jest pierwszą ceremonią wielkiej soboty. T.T. Jeż. Ognisko. (Peaskefjoer, Påskbrasa, niem. Osterfeuer).
Początki zwyczaju Święto i zwyczaj o podobnym charakterze istniały na terytorium imperium rzymskiego oraz historycznych Włoch, gdzie nazywane było sobatinąsobatina (1822) w: Literatura ludowa , t.8, Polskie Towarzystwo Ludoznawcze., 1964 str. 31„we Francji jako le feu de la Saint-Jean, w Niemczech jako Johannisfeuer, we Włoszech jako fuochi di San Giovanni (z Włoch znany jest też termin sabatina na oznaczenie tłustej wieczerzy spożywanej w sobotę po godzinie dwunastej w nocy) itd.” str. 71 w: Tadeusz Ulewicz. Świadomość słowiańska Jana Kochanowskiego. 1948;