W połowie XIX wieku wisiał w jednym z bocznych ołtarzy kościoła św. Aleksandra w Warszawie. W 1893 roku był wymieniany w przewodnikach jako dzieło niemieckiego artysty, naśladowcy Rembrandta, Christiana Dietricha. Na początku XX wieku, dzieło z powodu zanieczyszczeń i pogarszającego się stanu, zostało przeniesione do pomieszczenia nad zakrystią. Tam przeleżało ponad trzydzieści lat do chwili poddania go konserwacji. Po zakończeniu wojny w 1945 roku, znalazł się w Muzeum Narodowym w Warszawie.

Prace konserwacyjne Odnaleziony obraz pokryty był grubą warstwą kurzu i brudu. Prac konserwacyjnych podjął się profesor Jan Rutkowski. W pierwszej kolejności zdjęto warstwę zanieczyszczeń. Odkryto fakt dwukrotnego przemalowania. Jedno zostało wykonane pod koniec XVIII wieku a drugie na początku XIX po przeniesieniu obrazu do kościoła św. Aleksandra. Po zdjęciu przemalowań stwierdzono, iż ich wykonawcy zupełnie zmienili tło obrazu. Scena rozgrywana oryginalnie w ciemnym grobowcu została ujęta na tle nieba i gór;