Nad nią młoda kobieta ze złożonymi dłońmi przypominająca zmarłą w 1642 roku żonę mistrza Saskię.

Historia obrazu Obraz przez wiele lat był zapomniany. Został ponownie „odkryty” w 1935 roku przez profesora Jana Rutkowskiego, kierownika Państwowej Pracowni Konserwatorskiej, przy okazji prac konserwacyjnych zleconych przez księdza Infułata Euzebiusza Brzeziewicza.

Obraz do Warszawy, do jednego z kościołów parafii soleckiej, trafił pod koniec XVII lub w XVIII wieku jako obraz ołtarzowy. Pod koniec XVIII i na początku XIX wieku znajdował się w drewnianym kościele ujazdowskim pod wezwaniem św. AnnyKościół został rozebrany w 1818 roku.. Według polskiego historyka sztuki Juliusza Starzyńskiego obraz znalazł się tam prawdopodobnie dzięki fundatorom i opiekunom kościoła m.in. Stanisława Lubomirskiego. Mógł też znajdować się pierwotnie w kościele Świętej Trójcy na Solcu, który miał również wielu możnych opiekunów, jak Maria Kazimiera Sobieska, wojewoda inflancki Otto Fryderyk Felkerzamb, oraz król August II Mocny.