Jana odpowiada dokładnie dacie 27 grudnia, czyli dniowi jego święta.
Wszystkie wykorzystane przez Correggia środki artystyczne zaowocowały stworzeniem kompozycji skutecznie stwarzającej pozory realności; figury apostołów są w pełni plastyczne, zaś warstwa malarska i sfera kompozycyjna są dostosowane do warunków optycznych stworzonych przez krzywiznę czaszy kopuły i jej nachylenie względem widza. Putta szybują na każdej płaszczyźnie przestrzeni przedstawienia niwelując oddalenie przestrzeni powierzchni przedstawienia, złociste światło tworzy jaskrawe odblaski na postaciach. Bogactwo tzw. ruchów ducha pozostaje niemożliwe do zgłębienia przy obraniu tylko jednego punktu widzenia, przez co widz przy pierwszej styczności z freskiem ma wrażenie jego totalności.
Nawet chmurom nadał Correggio istotną rolę w budowaniu nastroju i kompozycji, czyniąc z nich element pośredni pomiędzy światem realnym (atmosferą) a boskim (niebiosa).