Główne grupy kompozycji w związku z możliwością oglądania dekoracji kopuły kościoła św. Jana z różnych punktów widzenia Shearman pisze: Święty Jan jest dobrze widoczny dla Benedyktynów zebranych w strefie chóru, którzy towarzyszą paruzji nie w sposób abstrakcyjny, lecz ze szczególną uwagą, mowa bowiem o wyobrażeniu ich świętego patrona i boskiej, wszechwidzącej obecności podczas celebrowania mszy. Jednakże św. Jan został namalowany na zachodnim boku owalu, jednakże gdy przesunie się punkt widzenia pod łuk zachodni, w stronę progu św. Jan nie jest już widoczny. Zamiast niego widz znajdujący się w nawie widzi paruzje na szczycie czaszy kopuły, tak jak widziałby ją św. Jan na fresku, w linii ukośnej; nie jest to tylko i wyłącznie analogia przestrzenna czy geometryczna, lecz przede wszystkim empiryczna: obserwator jest bezpośrednim adresatem wizji i staje się w ten sposób tak jak apostoł Jan uczestnikiem tego boskiego wydarzenia. Inną ogniskową w obrębie tematu jest umieszczenie widza pod sceną wizji. Zdaje mi się, że tu właśnie zachodzi dalsza różnica: wizja namalowana na kopule, a widoczna z punktu z progu, której każdy wierny może doświadczyć sprawia wrażenie, że Chrystus sądzący zjawia się przed oczami widza zawieszony wysoko w górze, dając bardziej realistyczny efekt.