W czasie kampanii wrześniowej, 1 września 1939 – będąc oficerem pospolitego ruszenia w stopniu majora – zgłosił się ochotniczo do wojska. Został przydzielony do sztabu gen. bryg. Mieczysława Smorawińskiego, z którym 14 września ewakuował się na wschód. Walczył nad Narwią i Bugiem. 18 września, po agresji ZSRR na Polskę, dostał się do niewoli sowieckiej w Łucku i po krótkim pobycie w obozie przejściowym w Szepietówce, został osadzony w obozie jenieckim w Kozielsku. W pierwszej połowie kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika Zarządu NKWD Obwodu Smoleńskiego – lista wywózkowa nr 032/1 z 14 kwietnia 1940 pozycja 12, teczka personalna nr 2805. Między 16 a 19 kwietnia 1940 został zamordowany w Katyniu z rąk funkcjonariuszy Obwodowego Zarządu NKWD w Smoleńsku oraz pracowników NKWD przybyłych z Moskwy na mocy decyzji Biura Politycznego KC WKP(b) z 5 marca 1940. Ofiary tej zbrodni grzebano potajemnie w bezimiennych mogiłach zbiorowych, gdzie od 28 lipca 2000 mieści się oficjalnie Polski Cmentarz Wojenny w Katyniu. W miejscu tym prowadzone były ekshumacje i prace archeologiczne. Został zidentyfikowany w toku ekshumacji nadzorowanych przez Niemców w 1943 pod numerem 2808 – dosł. określony jako Haczynski Waclaw.