Wtedy też, w celu uzupełnienia kwalifikacji, ukończyła studia z zakresu pedagogiki specjalnej na Wydziale Wieczorowym Studium Nauczycielskiego w Łodzi. W 1960 r., po reaktywowaniu działalności poradni psychologicznych powróciła do pracy w charakterze psychologa. W latach 1962–1965 była organizatorem i przez pewien czas kierownikiem Wojewódzkiej Przychodni Przemysłowo-Pedagogicznej w Łodzi. W 1965 r. została kierownikiem, a następnie dyrektorem Okręgowej Poradni Wychowawczo-Zawodowej w Łodzi i tę funkcję pełniła do końca życia.
Za wkład w organizację i rozwój poradnictwa zawodowego była odznaczana odznaczeniami państwowymi.
W swojej pracy zawodowej uzyskała szczególnie znaczące osiągnięcia w problematyce związanej z orientacją i poradnictwem zawodowym, także z jej inspiracji do znaczących sukcesów doszli jej podwładni. Zaproponowana przez nią w latach 60. XX w. koncepcja systemu poradnictwa oparta na teoretycznych podstawach dorobku Tadeusza Nowackiego, Wandy Rachalskiej i Stanisława Szajka zyskała powszechne uznanie w skali kraju, stając się inspiracją dla podobnych działań w innych województwach.