Wraz z Jerzym Sacewiczem i Janem Bukowiczem stanowili trzon założycieli Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych w Polsce.
Tuż przed okupacją radziecką wyjechał do Białej Podlaskiej podlegającej Niemcom, gdzie został aresztowany przez gestapo. Po 52 dniach jako obywatel amerykański otrzymał zezwolenie na wyjazd do Włoch, skąd udał się do Stanów Zjednoczonych. W roku 1946 został honorowym prezesem i generalnym przedstawicielem ZKCh za granicą. W dniach od 13 do 15 sierpnia 1948 roku podczas XII Zjazdu Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych dokonał ordynacji czterdziestu pracowników Kościoła Chrystusowego w Polsce. Polskę odwiedził trzy razy w latach 1946–1948. Niósł pomoc materialną w nabyciu oraz odbudowie centrali KCh w Warszawie przy ul. Puławskiej 114. Wspomagał również akcje charytatywne.
2 maja 1949 roku na wniosek ambasadora Polski w Waszyngtonie otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Polonia Restituta.
Po drugiej jego wizycie w Polsce (listopad 1946) WUBP Olsztyn założył sprawę agenturalnego rozpracowania pod kryptonimem „Fanatyk”, przeciwko kierownictwu Zjednoczenia Kościołów Chrystusowych.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy duchowni protestanccy Kategoria:Kościoły Chrystusowe Kategoria:Urodzeni w 1891 Kategoria:Zmarli w 1984 Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski