Testy kliniczne przeprowadził na swoich pacjentach, osiągając pozytywne rezultaty. Do leczenia wykorzystywał 12 soli mineralnych. Miał wątpliwości co do dwunastej soli mineralnej, którą był siarczan wapnia i ostatecznie po latach zrezygnował z jej stosowania w leczeniu. Następcy Schuesslera ponownie wprowadzili siarczan wapnia do arsenału tkankowych soli mineralnych.
W 1874 opublikował pracę pt. Eine abgekürzte therapie, gegründet auf histologie und cellular-pathologie, w której opisał metodę leczenia solami mineralnymi.
Zmarł w wieku 77 lat.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Niemieccy lekarze Kategoria:Urodzeni w 1821 Kategoria:Zmarli w 1898 Kategoria:Niemieccy homeopaci