Do wykonania własnych badań nad fizjologiczno-chemicznymi efektami działania substancji nieorganicznych w ciele ludzkim zainspirowały go także twierdzenia profesora fizjologii Moleschotta, który zauważył, że struktura i funkcjonowanie organów i tkanek zależy od obecności w nich soli nieorganicznych (obecnych w popiele po spaleniu tkanek) w pewnych prawidłowych ilościach i proporcjach. Przez 9 lat Schuessler przeprowadzał eksperymenty, łączył fakty fizjologiczne i patologiczne, zanim opracował własną metodę leczenia, tzw. metodę biochemiczną lub teorię dwunastu medykamentów tkankowych, opartą na udokumentowanych faktach związanych z chemią tkanek.
W marcu 1873 przedstawił swoją metodę w artykule pt. A Shortened Homoeopathic Theraeutics, zamieszczonym w „Homoeopathic Gazette” w Lipsku. W maju 1873 w czasopiśmie „Medical Investigator” ukazało się tłumaczenie wypowiedzi Schuesslera z języka niemieckiego.