Budowę rozpoczęto 2 lutego 1891 roku, a już 13 lipca odbyła się pierwsza jazda próbna. Oficjalny odbiór techniczny nastąpił 25 lipca. Kolej uroczyście oddano do użytku 20 sierpnia tegoż roku. Początkowo trasa miała długość 396,5 m i pokonywała różnicę wysokości 102,2 m (średnie nachylenie: 26,7%). Była to kolej z torem wąskim (1000 mm), trójszynowa: po środkowej szynie jeżdziły wagony w obu kierunkach, z krótkim odcinkiem mijanki w połowie trasy, który był dwutorowy. Wagony były długie na 6 m i szerokie na 2 m, każdy z nich mieścił do 50 pasażerów. Wykonał je zakład Ringhoffera na Smíchovie.
Trasa kończyła się nieco powyżej dzisiejszej stacji środkowej zwanej Nebozízek. Funikular wykorzystywał oryginalny, wodno-balastowy układ napędowy: zbiornik zjeżdżającego w dół wagonu napełniany był niewykorzystaną wodą z ujęcia znajdującego się w sztolni za Nebozízkiem. Dlatego też kolej zawieszała swą działalność w mroźne zimy, gdy woda zamarzała. Kursowała zwykle od początku marca do końca października. Nie działała również w czasie I wojny światowej. Ostatecznie zakończyła pracę w 1921 r. w związku z niedostatkiem wody z ujęcia na stoku (dysponujące nim praskie zakłady wodociągowe wypowiedziały zarządcy kolei umowę). W latach 1891–1914 przewiozła łącznie 2 204 tys.