Józef Łobodowski i Hanna Mortkowicz-Olczakowa.
W 1934 roku przeniosła się do Warszawy, gdzie zamieszkała przy ulicy Wspólnej, w mieszkaniu córki. Była schorowana, cierpiała na postępującą głuchotę. W 1939 roku przyjęła chrzest. Podczas okupacji niemieckiej dobrowolnie przeniosła się do getta warszawskiego, mimo zorganizowanego przez Ewę Szelburg-Zarembinę i Polę Gojawiczyńską bezpiecznego miejsca do ukrycia. Zginęła w 1942 roku, okoliczności jej śmierci nie są znane. Według niektórych źródeł podczas tzw. wielkiej akcji została wywieziona do obozu zagłady w Treblince i tam zamordowana, według innych zmarła w getcie na tyfus lub popełniła samobójstwo po zamordowaniu przez Niemców jej córki. Według Anny Kamieńskiej i Wacława Gralewskiego popełniła samobójstwo poprzez zażycie trucizny, wcześniej ubierając się w czarną suknię i przypinając do niej swój Order Odrodzenia Polski.