We wczesnych latach 20. XX wieku problem wzmocnienia stał się poważną przeszkodą w dalszym rozwoju telefonii pomiędzy odległymi punktami. W początkach XX wieku rozpoczęto instalacje linii telefonicznych łączących odległe punkty. Funkcjonowanie takich linii nękane było jednak różnymi problemami. Głównym z nich, który pojawił się podczas rozwoju systemów komunikacji masowej rozciągających się na znaczne odległości, była potrzeba okresowego wzmacniania sygnału głosu w długich liniach telefonicznych. Niestety, jeśli nie zastosuje się w takim przypadku odpowiedniego podejścia, nie tylko wzmacniana jest informacja, ale też i szum, dlatego pierwszorzędne znaczenie mają projekty odpowiednich wzmacniaczy regenerujących.
Wzmacniacze oparte na lampach elektronowych połączone w tandem cierpiały z powodu zniekształceń i niestabilności. Wzmocnienie wzmacniaczy zmieniało się wraz z różnymi parametrami, takimi jak starzenie się, temperatura itd. i z uwagi na nieliniowości lamp elektronowych wprowadzało zniekształcenia w systemach wielokanałowych.