Ulepszenia w projektach kabli i wykorzystanie obciążenia impedancji pozwoliło na wydłużenie linii, poprzez którą mogła odbywać się transmisja bez potrzeby wzmocnienia. Jednak usługi międzykontynentalne w Stanach Zjednoczonych musiały wykorzystywać wzmacniacze. Repeatery telefoniczne oparte na elektronicznym wzmocnieniu sygnału były już w użyciu około 1920 roku, ale zniekształcenia jakie wnosiły ograniczały ich maksymalną ilość przy zastosowaniu szeregowym. Wzmagający się ruch w sieci także powodował problemy, gdyż wymuszał powiększanie pasma linii, co skutkowało przy transmisji zwiększoną utratą sygnału. Problem projektowy polegał na tym, by wprowadzić do systemu przesunięcie fazowe dla właściwych częstotliwości.
We wczesnych latach 20. XX wieku Harold Stephen Black (1898–1983) pracował dla Laboratoriów Bella, projektując wzmacniacze dla telefonii międzykontynentalnej, zajął się powyższym problemem. Zmagał się z nim przez kilka lat, aż w końcu, w drodze do pracy, przepływając promem przez rzekę Hudson z New Jersey do Nowego Jorku 2 sierpnia 1927 roku w słynnej już dziś chwili „objawienia”, wpadł na pomysł zastosowania ujemnego sprzężenia zwrotnego.