Dienisow opracował w 1772 roku część dzieła „Pomorskije otwiety” (Pomorskie odpowiedzi), zawierającą oficjalną doktrynę bezpopowców. Jego brat Siemion (1682–1744) jest autorem żywota obrońców starej wiary, a Iwan Filippow (1655–1744) – historii klasztorów nad Wygiem. Monaster prowadził również szkoły, kształcące nastawników, psalmistów i ikonografów. W latach 30. XVIII w. wskutek rozłamu we wspólnocie nad Wygiem z pomorców wyodrębniła się wspólnota filiponów. W II połowie tego samego stulecia pomorcy utworzyli silną wspólnotę w Moskwie, wznosząc molennę pod wezwaniem Opieki Matki Bożej. Z inicjatywy gminy moskiewskiej pomorcy w 1798 przywrócili wśród swoich wyznawców instytucję małżeństwa.
W 1835 w Pustelni Wygowskiej przebywało trzy tysiące osób. W 1854 wspólnota ta została ostatecznie zlikwidowana na mocy ukazu carskiego. Od początku XIX w. drugim ośrodkiem pomorców była ziemia Saratowska. W samym Saratowie prywatni fundatorzy wznieśli molennę (działała w latach 1821-1854), we wsiach pod miastem działały do 1845 trzy pomorskie skity. Mnisi wspólnoty żyli również w Wolsku. Pomorcy rozprzestrzeniali się ponadto na Uralu), Syberii Zachodniej, w guberniach permskiej i wiackiej. Do końcu I poł. XIX w. praktyka modlitwy za cara i błogosławienia małżeństw w molennach stała się w gminach pomorskich powszechna.