W 1875 sobór pomorców, z udziałem 95 delegatów gmin, uznał inne nurty bezpopowskie (fiedosiejewców, filiponów oraz grupy pomorców przeciwnych małżeństwom) nieuznające małżeństw zawieranych bez kapłanów za heretyków I stopnia. W XIX w. w Moskwie działało około pięćdziesięciu prywatnych molenn pomorskich.
XX wiek 200px|right|thumb|Molenna Opieki Matki Bożej w Wilnie - znaczący ośrodek staroobrzędowców krajów bałtyckich, miejsce soborów pomorskich w dwudziestoleciu międzywojennym i w ZSRR
Po ogłoszeniu w 1905 przez cara Mikołaja II ukazu tolerancyjnego, który nadawał staroobrzędowcom pełnię praw publicznych, działalność pomorców znacznie się ożywiła. W 1901 w Wilnie odbył się zjazd nastawników, w 1906 - zjazd pomorców z zachodnich i północnych guberni Imperium Rosyjskiego. W 1909 w moskiewskiej molennie Zmartwychwstania Pańskiego i Opieki Matki Bożej odbył się wszechrosyjski sobór pomorców, który postanowił powołać do życia naczelne organy koordynujące działalność gmin oraz przystąpić do organizacji szkół dla wyznawców oraz wydawania pisma religijnego. Drugi sobór, także zorganizowany w Moskwie, w 1912, dokonał wyboru członków Wyższej Rady Duchownej – organu nadzorującego aktywność lokalnych wspólnot pomorskich.