Mardaici stali się sławni jako marynarze, słynęli zwłaszcza z umiejętności używania szybkich jednostek do zwiadu jak i z nienawiści do Arabów z Syrii.
Później, w IX wieku, część Mardaitów przesiedlono na Peloponez do Nikopolis i do Kefalenii, gdzie kontynuowali służbę we flocie bizantyjskiej. Pod koniec IX wieku Mardaici z Peloponezu wzięli udział w kampaniach na Sycylii, natomiast w X wieku walczyli przeciwko Arabom na Krecie. Flota temu Kibyrrhaiotai podupadła w drugiej połowie X wieku w związku z czym zmniejsza się liczba informacji o tamtejszych Mardaitach. Ostatnie wzmianki pojawiają się w XI wieku, wydaje się więc że zasymilowali się oni z ludnością Azji Mniejszej.
Znaczenie Mardaici odegrali dużą rolę w anty arabskiej strategii Bizancjum w VII wieku, zwłaszcza w czasie oblężenie Konstantynopola. Ich rajdy na terenie Syrii w połączeniu z porażką Arabów na morzu uratowały stolicę Cesarstwa. Przesiedlenie Mardaitów na tereny Bizancjum spowodowało osłabienie wpływu cesarstwa na sprawy wewnętrzne kalifatu, ale z drugiej strony wzmocniło jego obronność i przyczyniło się odrodzenia demograficznego wyniszczonego wojnami południa Azji Mniejszej.