Bitwa pod Filipopolis, w historiografii bułgarskiej znana jako bitwa pod Płowdiwem (bułgarski: Битка при Пловдив), miała miejsce 30 czerwca na terenach położonych w okolicy Filipopolis. Walczącymi stronami były wojska Cesarstwa Bułgarii i Cesarstwa Łacińskiego. Bitwa zakończyła się zwycięstwem krzyżowców.
Tło Po zdobyciu przez armie IV krucjaty stolicy Bizancjum, Konstantynopola, zwycięzcy na mocy umowy zwanej Partitio terrarum imperii Romaniae podzieli pomiędzy siebie ziemie Cesarstwa. Na jego terenie powstał szereg nowych państw z których część należała do przybyszów z Europy Zachodniej, na czele z Cesarstwem Łacińskim. Bułgarzy którzy początkowo szukali sojuszu z krzyżowcami, w rozpadzie Bizancjum ujrzeli szansę na rozwój terytorialny swojego państwa. Cesarz Kałojan zaatakował łacinników już w 1205 roku, odnosząc szereg zwycięstw i zajmując dla siebie prawie całą Macedonię i Trację.
Kałojan został jednak zamordowany w czasie oblężenie Tessaloniki w 1207 roku. Tron bułgarski zajął po nim siostrzeniec, Borił. Był on jednak uzurpatorem gdyż korona prawnie należała się Iwanowi Asenowi, który z powodu młodego wieku nie był w stanie dobrze bronić swoich praw.