Ruch został jednak rozbity przez rząd NorwegiiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 212Labour Relations in Norway, Oslo 1975, s. 14-19. Klasa robotnicza zyskała na liczebności od połowy XIX wieku. Na początku lat 50. narodziły się pierwsze norweskie związki zawodowe, skupiały one głównie rzemieślników; krawców, piekarzy czy cieślów. Wraz z falą emigracji do Ameryki w latach 70., część związków rozpadła się.
Na sile klasa robotnicza zyskała w latach 80. po okresie ożywienia gospodarczego. Działacze-robotnicy poznawali idee marksizmu. Dużą rolę w kształtowaniu się ruchu socjalistycznego odegrał Christian Knudsen. W 1885 roku opublikowano duńskie wydanie Kapitału Karola Marksa (duński był powszechnie znany w Norwegii). W kształtowaniu się ruchu robotniczego w Norwegii dość duży wpływ mieli socjaliści duńscy, którzy już w 1871 roku założyli partię robotniczą. Z inicjatywy Christiana Knudsena w 1884 roku założono pierwszą robotniczą gazetę „Vort Arbeide”, od 1886 roku znaną jako „Socialdemokraten”. W latach 80., działało około 70 lokalnych związkówPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 212-213.