Od 1945 aż do odejścia na emeryturę w 1951 pracował jako członek Rady Technicznej Ministerstwa Komunikacji. W latach 1947–1950 wykładał na Politechnice Warszawskiej jako adiunkt w Katedrze Budownictwa Wodnego. W latach 1952−1953 był doradcą technicznym Centralnego Zarządu Dróg Wodnych Śródlądowych Ministerstwa Żeglugi. Od 1953 aż do śmierci w 1955 doradzał Komitetowi Gospodarki Wodnej PAN przy pracach nad Planem Gospodarki Wodnej Polski.

Publikował prace z zakresu gospodarki żeglugi, występował m.in. na I Ogólnokrajowym Kongresie Inżynierów we Lwowie. Jego autorstwa jest m.in. mapa dróg wodnych Europy z 1947. Opracował lub współopracował wiele koncepcji dotyczących dróg wodnych, w tym kanału węglowego Górny Śląsk-Bałtyk, kanalizacji Bugu, Kanału Żerańskiego, kanalizacji górnej Wisły i zbiornika we Włodawie. W 1910 opatentował śluzę pneumatyczną, a w 1928 sposób jej uszczelnienia. Odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (16 lipca 1954 „za wybitne zasługi w dziedzinie nauki”).