W tym czasie opracowywał projekty sztucznych dróg wodnych, regulacji Wisły, kanalizacji Bugu i budowy Kanału Żerańskiego.
W 1922 roku został zweryfikowany w stopniu komandora podporucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 roku w korpusie oficerów rezerwowych Marynarki Wojennej (korpus techniczny)Rocznik Oficerski 1923, Ministerstwo Spraw Wojskowych, Oddział V Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, Warszawa 1924, s. 1450.. W 1934 roku jako oficer pospolitego ruszenia pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Warszawa Miasto IIIRocznik Oficerski Rezerw 1934, Biuro Personalne Ministerstwa Spraw Wojskowych, Warszawa 1934, L.dz. 250/mob. 34, s. 1065..
W 1926 publicznie opowiedział się przeciwko przewrotowi majowemu. W latach 1932–1939 pracował jako kierownik działu sztucznych dróg wodnych w Biurze Dróg Wodnych Ministerstwa Komunikacji. W latach 1940–1944 wchodził w skład polskiego personelu Zarządu Dróg Wodnych w Warszawie. Ze stolicy wysiedlony został po upadku powstania warszawskiego.