Przez pewien czas, jedną z dostępnych fabrycznie opcji było wyposażenie samolotu w dwa silniki JATO o ciągu odpowiadającym silnikom o mocy 200 KM. Najbardziej rozpowszechnioną modyfikacją w latach 60. i 70. była wymiana silników na turbośmigłowe Pratt & Whitney Canada PT6. Zmodyfikowane w ten sposób maszyny otrzymywały nazwę Hamilton Westwind i mogły być wyposażone nawet w 17 miejsc pasażerskich.
Defekty dźwigarów skrzydeł Główny dźwigar skrzydła Modelu 18 jest konstrukcją spawaną z rur stalowych. Ułożenie rur oraz niedostateczne zabezpieczenia antykorozyjne, wraz z dodatkowymi otworami powstałymi w wyniku różnych modyfikacji, doprowadziły do powstania ognisk korozji oraz pęknięć w niektórych egzemplarzachArtykuł o defektach dźwigarów skrzydeł (ang.). Wobec zaistniałej sytuacji FAA w roku 1975 ogłosiła dyrektywę zdatności do lotu (AD), nakazującą montaż wzmocnień dźwigarów, wysoki koszt wprowadzenia tych zmian doprowadził do wycofania z eksploatacji dużej liczby samolotów których wartość była już mniejsza niż koszt modyfikacji.
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Samoloty pasażerskie z napędem śmigłowym Model 18