Sanktuarium Sanktuarium powstało w miejscu pochówku św. Menasa. Za Konstantyna Wielkiego zbudowano hypogeum i umieszczono w nim relikwie. W czasach Atanazego Wielkiego powstała trójnawowa bazylika, którą rozbudował cesarz Arkadiusz. Kompleks nie tylko był miejscem kultu, ale pełnił też funkcję uzdrowiska. Uważano, że źródło na jego terenie ma właściwości lecznicze. Dlatego pielgrzymi zabierali ze sobą gliniane ampułki z „cudowną wodą”. Od końca IV do połowy VII wieku był to jeden z największych ośrodków pielgrzymich w Egipcie oraz Cesarstwie Bizantyjskim. Według badaczy powstał tam również duży ośrodek wytwarzający dewocjonalia, głównie ampułki. Najazd perski w roku 619-621 i podbój Egiptu przez Arabów w roku 639-642 spowodowały upadek sanktuarium.

Ruiny starożytnego klasztoru Abu Mena w 1979 roku zostały wpisane na listę światowego dziedzictwa UNESCO.