W tym samym momencie przybywa bajkopisarz w odwiedzinach. Mówi dzieciom, że królowa radcy to Królowa Śniegu władająca śniegiem, lodem i mrozem. Żyje ona na dalekiej północy, gdzie śnieg jest wieczny. Kaj przechwala się, że jeśli Królowa Śniegu się pojawi, on ją złapie i roztopi na piecu. Niespodziewanie materializuje się przerażająca kobieta oferująca Kajowi życie w jej pałacu jako lepszą alternatywę wobec życia w ubogim mieszkaniu zbliżającej się do śmierci babci. Bajkopisarz domyśla się, że to Królowa Śniegu i chce o tym głośno powiedzieć, ale ta mentalnie go mrozi. Nie wyobrażając życia bez Gerdy i jej babci, Kaj odmawia. Królowa Śniegu prosi go o pocałunek na pożegnanie i znika. Wkrótce Kaj zaczyna zachowywać się ordynarnie. Mogący znów mówić bajkopisarz wyjaśnia, że każdy kto pocałuje Królową Śniegu jego serce zmienia się w sopel lodu czyniąc go okrutnym. Babcia liczy, że dana miłość zmieni Kaja.