Zaczęli oni zajmować najważniejsze stanowiska kościelne i funkcje państwowe.
Książętom udało się zebrać różne terytoria po obu stronach rzeki Odry i dlatego w różnych okresach byli wasalami Polski, Saksonii, Danii, Brandenburgii, od XIII w. niezależnymi książętami Świętego Cesarstwa Rzymskiego (jako tacy mogli uczestniczyć w Sejmie Rzeszy). Podlegająca władzy książąt pomorskich ziemia bytowsko-lęborska leżała poza granicami Cesarstwa, stanowiła natomiast lenno polskie. Księstwo było okresowo podzielone na dzielnice ze stolicami w Kamieniu, Bardzie (Barth), Darłowie, Dyminie (Demmin), Wołogoszczy (Wolgast). Od XIV w. ustalił się podział na księstwo szczecińskie i księstwo słupsko-wołogoskie. Okresowo niezależne było też margrabstwo Nowogardu. mały|Szczecin w XVI w. (miedzioryt z 1630) Potomkowie Racibora I rządzili księstwem słupsko-sławieńskim aż do roku 1238.