Wojenne losy polskiego zasobu złota Dzieje Banku Polskiego podczas II wojny światowej były bardzo burzliwe. Po dramatycznej ewakuacji z Polski i krótkim okresie działalności w Rumunii, Bank zainstalował się w Paryżu, a po klęsce Francji znalazł swą ostateczną, wojenną, siedzibę w Londynie. Losy zapasów złota polskiego były jeszcze bardziej skomplikowane. Transport głównej części skarbu z Rumunii do Francji odbył się przez Turcję i Liban – ówczesną kolonię francuską. Natomiast zamierzona ewakuacja złota z Francji do Ameryki, w roku 1940, zakończyła się w Afryce, a Bank odzyskał kontrolę nad złotem dopiero w roku 1944. Wtedy złoto zostało drogą morską przewiezione do USA, Kanady i Anglii. Dzieje polskiego złota w wyczerpujący sposób przedstawił Wojciech Rojek.
We wrześniu 1939 r. Leon Barański wraz z kierownictwem Banku, zasobem złota i rodziną ewakuował się z Polski. Granicę polsko-rumuńską przekroczył 18 września razem z ostatnią czterotonową transzą złota. Intensywne i długotrwałe starania o jej dalszą ewakuację nie zakończyły się sukcesem, ale część złota sprzedano na potrzeby wojska, fali uchodźców i rządu[2, s. 79],. W rezultacie Leon Barański, w listopadzie 1939 r., jako ostatni z naczelnych władz Banku, opuścił Bukareszt, udając się do Paryża[2, s. 83].