Złoto przeczekało czas wojny w Rumunii i zostało zwrócone Polsce w roku 1947[2, s. 429]. W marcu 1940 r., jeszcze przed atakiem Niemców na Norwegię, Barański domagał się przygotowań do dalszej ewakuacji złota z Francji[2, s. 121]. Z końcem kwietnia, na dwa tygodnie przed ofensywą niemiecką, polemizował ze stanowiskiem rządu, który był temu przeciwny[2, s. 124]. Skarbowi polskiemu groziło też inne niebezpieczeństwo. Były to żądania strony francuskiej aby złoto wykorzystać na wspólne koszty prowadzenia wojny[2, s. 127]. Po prośbie Francji o zawieszenie broni, ale przed formalną kapitulacją, Francuzi przejęli złoto, kierując wiozący je statek do Dakaru zamiast – jak to było ustalone – do Ameryki[2, s. 143].

W tym czasie Rząd i Bank Polski ewakuowały się do Anglii w warunkach ogromnego chaosu. Jak pisze dyrektor Zygmunt Karpiński: Z tej – zdawało się, beznadziejnej – sytuacji wyprowadziła nas niezmordowana energia i siła woli Barańskiego. Zdecydował on o ewakuacji Banku bez uzgodnień z Rządem, ustalił kto ma podjąć próbę przedostania się do Anglii oraz wytypował niezbędne do dalszej działalności Banku dokumenty, które koniecznie trzeba uratować.