Od 1941 roku w sytuacji Banku Polskiego nastąpiła pewna stabilizacja. Wytoczonymi w USA procesami, przeciwko Bankom Francji i Rumunii, zajmował się oddelegowany tam dyrektor Zygmunt Karpiński. Działania operacyjne na terenie Afryki były domeną dyrektora Stefana Michalskiego. Leon Barański, jako naczelny dyrektor banku, mógł realizować swe najważniejsze zadanie – planować przyszłość Banku w kontekście powojennej międzynarodowej współpracy gospodarczej, w skali całego świata. Działania te ułatwiał mu fakt, że nie był związany z żadnym stronnictwem politycznym. Był apolitycznym pragmatykiem i nawet najbliższa rodzina nie wiedziała, co myślał o politykach. Podczas kryzysu politycznego po śmierci gen. Sikorskiego, gen. Józef Haller wypowiedział się za utworzeniem rządu bezpartyjnego, a wśród proponowanych kilku kandydatów na premiera wymienił Leona Barańskiego.