Ład gospodarczy powojennego świata Z końcem maja 1941 r., a więc zanim ZSRR stał się uczestnikiem wojny, Leon Barański w odczycie zorganizowanym przez Polish Research Centre w Londynie omawiał perspektywy odbudowy krajów Europy środkowej i wschodniej po zakończeniu wojny. Jego poglądy o potrzebie kredytów zagranicznych spotkały się z żywym zainteresowaniem S.D. Waleya, głównego zastępcy sekretarza HM Treasury. Niedługo potem zostało założone w Londynie Stowarzyszenie Ekonomistów Polskich w Zjednoczonym Królestwie, liczące ponad stu członków. Towarzystwo wydawało kwartalnik „Ekonomista Polski” w nakładzie 1000 egzemplarzy. Prezesem Zarządu Stowarzyszenia w latach 1941–1946 był Leon Barański.

Gdy klęska Hitlera stała się już pewna, w Londynie i Waszyngtonie rozpoczęto dyskusję dotyczącą powojennej współpracy monetarnej i finansowej. Leon Barański uczestniczył w pracach obu zespołów. Podsumowaniem tych prac była konferencja w Bretton Woods (USA) w lipcu 1944 r. z udziałem delegacji około 40 państw[6, s. 280–281]. Biorąc za miarę ilość pełnionych w czasie zjazdu funkcji, Leon Barański był najbardziej aktywnym uczestnikiem ośmioosobowego polskiego zespołu[10, 11]. Rezultatem konferencji były decyzje o utworzeniu Międzynarodowego Funduszu Walutowego oraz Banku Światowego (BS).