Rok 1945 przyniósł koniec wojny. Decyzje podjęte w Bretton Woods, Jałcie i Poczdamie zdeterminowały wiele wydarzeń. Z końcem czerwca Francja, a 5 lipca Anglia i USA cofnęły uznanie dla emigracyjnego rządu polskiego w Londynie i uznały rząd w Warszawie. Dnia 23 lipca dyrekcja Banku Polskiego podjęła decyzję o powrocie do kraju[2, s. 372–373]. Ta decyzja, w konsekwencji, zdeterminowała dalsze losy polskiego złota. Miała również bezpośrednie implikacje. Umożliwiła przekazywanie oszczędności Polaków z Anglii do Polski[6, s. 289–290].

Pod koniec roku Leon Barański brał udział w pracach Komitetu przygotowującego pierwsze Generalne Zgromadzenie Organizacji Narodów Zjednoczonych. W styczniu 1946 był uczestnikiem Zgromadzenia, które odbyło się w Londynie. W marcu uczestniczył, jako członek delegacji polskiej, w międzynarodowej konferencji finansowej w Savannah (USA), podczas której ukonstytuowały się władze BS i Międzynarodowego Funduszu Walutowego. Leon Barański został wybrany jednym z 12 Executive Directors Banku na okres dwóch lat. W czasie tej pierwszej kadencji reprezentował Polskę, Czechosłowację i Jugosławię[6, s. 297]. Po ponownym wyborze w roku 1948 reprezentował również Finlandię (fot.