Trzykrotne kolejne zwycięstwo w zawodach tego samego strzelca pociągało za sobą dożywotnią wolność od wszelkich obowiązków wobec miasta oraz otrzymanie na własność klejnotu brackiego. Doroczny król zobowiązany był wystawić ucztę, sprawić bractwu klejnot oraz nową tarczę.
W księdze bydgoskich królów kurkowych istnieje luka w latach 1704–1719, kiedy miasto zostało wyludnione, wskutek zaraz, pożarów i ciągłego stacjonowania wojsk (Sasi, Rosjanie, Szwedzi). W 1719 r. na prośbę wójta bydgoskiego, Wolfa Henryka de Baudissin, bractwo zwróciło się do króla Augusta III i otrzymało nowy przywilej (7 marca 1720), zaś kolejny w 1745 r. Przyjmuje się, że w okresie staropolskim bractwo kurkowe w Bydgoszczy liczyło 30-50 osób. Wielu królów kurkowych, w krótki czas po zwycięstwie zostawało prezydentami miasta. Niektórzy bracia byli królami 3-4 razy, jednak w żadnym wypadku przez trzy kolejne lataWawrzyniec Piński był królem w latach 1688, 1690, 1693 i 1704, Jan Nieporzęcki – w latach 1698, 1701 i 1702, Adrian Duszyński – w latach 1750,1752,1754 i 1755..