Jan III Sobieski wystawił dla bractwa przywilej, zwalniając króla kurkowego od wszelkich ciężarów miejskich.
W bydgoskim bractwie warunki przynależności były wygórowane, możliwe do spełnienia przez ludzi zamożnych, mogących się wykazać nienaganną opinią. Kościołem macierzystym bractwa była fara bydgoska, a za patrona obrano sobie Trójcę Świętą. Zebrania odbywały się trzy razy do roku. W bractwie kurkowym obowiązywała surowa dyscyplina. Równocześnie dbano jednak o przyjazne stosunki między członkami i o wzajemne udzielanie w razie potrzeby pomocy. Członkowie byli zobowiązani w uczestnictwie w obrzędach kościelnych i świeckich (powitania dostojników przybywających do miasta) oraz pogrzebach braci.
Główne zawody strzeleckie rozpoczynały się w środę po Zielonych Świątkach i trwały trzy dni. Wyjście z miasta na strzelnicę odbywało się w formie uroczystej procesji, na czele której kroczył chorąży, niosący sztandar bracki, zaś klejnot bracki dzierżył król kurkowy. Strzelanie rozpoczynał starosta (strzał honorowy, bez udziału w zawodach), następnie burmistrz i kolejno członkowie bractwa według hierarchii. Kto trzykrotnie trafił w herb tarczy, zostawał królem kurkowym, otrzymując jako nagrodę przechodnią srebrnego kura.