Zadania wykładowców pełnili miejscowi duchowni prawosławni. Jedyny rocznik kursów, liczący 27 osób, ukończył edukację 27 kwietnia 1944.
Po ponownym włączeniu Litwy do ZSRR prawosławny biskup wileński otrzymał zgodę władz radzieckich na ponowne uruchomienie placówki. W ich pierwotnych planach prawosławie na Litwie miało uzyskać wsparcie państwa, by osłabić pozycję większościowego Kościoła rzymskokatolickiego. Koncepcja ta została jednak szybko zarzucona i już w 1946 władze zamknęły seminarium.
Związani z seminarium Wykładowcy Euzebiusz (Grozdow) – inspektor seminarium w latach 1899–1902Архиепископ Евсевий Paweł (Dobrochotow) – wykładowca w latach 1837–1849 Awerkiusz (Kiedrow) – wykładowca na pocz. XX wieku Jan (Ławrinienko) – wykładowca w latach 20. XX wieku Rektorzy Euzebiusz (Iljinski), 1845–1848Евсевий Ильинский Aleksander (Dobrynin), 1851–1860 Eugeniusz (Szerieszyłow), 1868–1870ЕВГЕНИЙ Augustyn (Gulanicki), 1870–1881АВГУСТИН Aleksy (Opocki), 1891–1894 Innocenty (Bielajew), 1895–1899 Leonid (Skobiejew), 1901–1903 Aleksy (Dorodnicyn), 1903–1904 Laurenty (Kniaziew), 1912–1917Священномученик Лаврентий, епископ Балахнинский (память 6 ноября). Wiaczesław Bogdanowicz, 1919–1922 Filip (Morozow), 1922–1924 Antoni (Marcenko), 1924–1925