W 1924 Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego zreformowało seminarium, decydując o przekształceniu go w ośmioletnie gimnazjum ogólne, o statusie szkoły państwowej, i dwuletnie studium teologii, szkołę prywatną. Od zgody PAKP na reformę uzależniono dalsze funkcjonowanie placówki, w związku z czym w roku szkolnym 1924/1925 seminarium rozpoczęło pracę w opisanej wyżej formie. Przy poparciu rektora seminarium archimandryty Filipa (Morozowa) (a wbrew oczekiwaniom metropolity warszawskiego i całej Polski Dionizego i duchowieństwa diecezji) do szkoły wprowadzono jako wykładowy język polski. Reforma nie przyniosła jednak spodziewanych efektów. W 1932 Instytut Spraw Narodowościowych ocenił poziom nauczania w placówce jako niski, postępy polonizacji (mimo faktycznego prowadzenia wielu zajęć w języku polskim) jako nieznaczne z powodu utrzymującego się prestiżu języka rosyjskiego. W 1927 odrębne pismo kuratora wileńskiego okręgu szkolnego wskazywało ponadto na konieczność remontu biblioteki szkolnej i uporządkowania księgozbioru.