Od 15 listopada 1918 w stopniu chorążego służył w Samoobronie miasta Wilna na stanowisku szefa łączności. Od 16 stycznia 1919 w stopniu podporucznika służył w Sądzie Polowym Dywizji Litewsko-Białoruskiej jako asystent. 15 lipca 1919 został przeniesiony do Sądu Polowego Frontu Litewsko-Białoruskiego na stanowisko asystenta. 16 lipca 1920 został przeniesiony na takie samo stanowisko do Sądu Polowego Dowództwa Okręgu Etapowego „Wilno”, ale już 1 sierpnia skierowany do Sądu Wojskowego Okręgu Generalnego „Kielce”. 18 października 1920 został przydzielony do Wydziału Sądowego DOK Wilno na stanowisko podprokuratora. Od 1 stycznia 1921 na stanowisku sędziego śledczego w Sądzie Polowym Grupy Wojska Litwy Środkowej. 1 marca 1921 został bezterminowo urlopowany. 26 marca 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika Korpusu Sądowego, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. Z dniem 25 października 1921 został zdemobilizowany. W 1922 jego oddziałem macierzystym był Departament Sprawiedliwości Ministerstwa Spraw Wojskowych. 8 stycznia 1924 został zatwierdzony w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 czerwca 1919 i 39. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. Posiadał wówczas przydział w rezerwie do 3 pułku saperów w Wilnie.