Początek konfliktu Brutalne postępowanie feudałów zmusiło w końcu chłopów do reakcji. W roku 1204 wygnano ze okolic Stedingen osiadłe tam rodziny rycerzy i namiestników. Zaprzestano płacenia całej sumy podatków, ograniczając je do minimum. Kilka lat po tych wydarzeniach nowy biskup Bremy – hrabia von Oldenburg wysłał swoje siły, które wtargnęły w rejon Stedingen, niszcząc wzniesione tam wały i umocnienia wokół osady. W odpowiedzi chłopi zaatakowali rycerzy biskupa, spalili też kilka posiadłości feudałów. W stoczonej pod miejscowością Hoya bitwie, Stedingerowie zostali co prawda pobici, nie osłabiło ich to jednak i wkrótce ponownie celem ich ataku stały się posiadłości szlachty m.in. zamki Schlutter oraz Stotel nad Wezerą, które zniszczono. W konsekwencji Stedingerowie stali się praktycznie niezależni, nie podlegając władcom feudalnym. Jeden z nich Gerhard II von der Lippe przeprowadził zbrojną interwencję przeciwko Stedingerom. Wsparł go m.in. jego brat Hermann von der Lippe z rycerzami, którzy w roku 1229 starli się z chłopami w walnej bitwie. Pomimo przewagi ciężkozbrojnego rycerstwa, uzbrojeni jedynie w drewniane dzidy z krótkimi żelaznymi grotami i niewielką liczbę mieczy Stedingerzy pobili przeciwnika zabijając Hermana w walce.