Krucjaty przeciwko Stedingerom Dnia 17 marca 1230 r. biskup Bremy na zwołanym w mieście synodzie (Bremer Fastensynode) zarzucił Stedingerom szereg nieprawości i skrytykował ich pogańskie zwyczaje. Uznając ich za heretyków i pogan, biskup nałożył na Stedingerów klątwę kościelną. Odpowiadając na apel arcybiskupa Bremy papież Grzegorz IX zwrócił się do rycerstwa z Dolnej Saksonii i Westfalii do zbrojnej wyprawy przeciwko Stedingerom. Dnia 6 lipca 1233 (w toku tzw. I krucjaty przeciwko Stedingerom) pod Hemelskamp doszło do bitwy w której Stedingerowie pobili rycerstwo feudalne. W bitwie tej śmierć poniósł dowodzący oddziałem feudałów hrabia Burchard von Oldenburg. W kolejnym roku doszło do II krucjaty w której udział wzięli rycerze z Nadrenii, Holandii, Flandrii i Brabancji. Siły feudalne zebrały się koło Bremy. Jej trzon stanowiło głównie rycerstwo, pojawiły się też oddziały z okolicznych hrabstw i grupy knechtów. Znaczną liczbę stanowiła uzbrojona w kusze i oszczepy piechota. W przeciwieństwie do rycerstwa, Stedingerowie nie posiadali dobrego uzbrojenia, ich oddziały były za to ruchliwsze. Do obrony służyły im niewielkie, okrągłe skórzane tarcze a główną bronią były długie dzidy i maczugi, niewielu nosiło krótkie miecze.