W trakcie walki Stedingerzy tworzyli naszpikowany dzidami czworobok (na wzór późniejszych czworoboków tworzonych przez landsknechtów). Ochronę piechocie dawała lekka jazda Stedingerów, która osłaniała ich flanki i tyły.
Bitwa Dnia 27 maja 1234 r. nastąpił marsz rycerstwa podzielonego na dwie grupy. Pierwszy oddział z Bremy skierował się ku Stedingen, drugi natomiast popłynął na płaskich łodziach rzeką Wezerą. Pomimo że wywiadowcy Stedingerów dostrzegli ruchy obu grup, nie zdecydowano się na zaatakowanie obu grup oddzielnie. Umożliwiło to grupie podążającej rzeką na niespodziewany desant i zajęcie stanowisk na lądzie. Stedingerzy obawiający się ataku z dwóch stron zmuszeni byli przegrupować swoje siły. Na czele chłopów stali Boleke von Bardenfleth, Tammo von Huntorf oraz Detmar tom Diek, którzy zajęli stanowiska w otoczonej wałem ziemnym wiosce Altenesch. Liczebna przewaga rycerstwa feudalnego zmusiła Stedingerów do podjęcia decyzji o gwałtownym wypadzie poza wały i ataku na przeciwnika. W chwili gdy pierwsze szyki rycerzy rzuciły się do panicznej ucieczki, nastąpił atak hrabiego Henryka von Oldenburg-Wildeshausen, który z wyciągniętą lancą poprowadził swój oddział przeciwko Stedingerom. Młody książę Brabancji uderzył na lewą flankę chłopów, zmuszając do ucieczki słabo uzbrojoną jazdę przeciwnika ochraniającą jego boki.