Propozycje graniczne Jednym z najtrudniejszych zagadnień negocjacyjnych podczas konferencji genewskiej była kwestia wyznaczenia linii podziału Wietnamu. Strona francuska, osłabiona klęską pod Điện Biên Phủ, proponowała ustalenie granicy na północy kraju, wzdłuż 18. równoleżnika, co pozwalałoby zachować pod jej kontrolą ważne ośrodki, takie jak Hanoi i Hajfong. Việt Minh natomiast, korzystając ze swojej przewagi militarnej na froncie, początkowo żądał granicy wysuniętej znacznie bardziej na południe – wzdłuż 13. równoleżnika – obejmującej część Płaskowyżu Centralnego i historycznego regionu Annam.

Propozycje obu stron spotkały się ze sprzeciwem mocarstw patronujących konferencji, zwłaszcza Chin i Związku Radzieckiego, które – obawiając się eskalacji konfliktu i ewentualnej interwencji Stanów Zjednoczonych – skłaniały Việt Minh do przyjęcia bardziej umiarkowanego stanowiska. To właśnie z inicjatywy Zhou Enlaia i przy wsparciu radzieckiej delegacji wysunięto kompromisową propozycję podziału wzdłuż 16. równoleżnika. Rozwiązanie to nie spotkało się jednak z pełną akceptacją i w toku dalszych negocjacji, przy intensywnym udziale brytyjskiego ministra spraw zagranicznych Anthony’ego Edena oraz premiera Francji Pierre’a Mendès-France’a, udało się wypracować ostateczne rozwiązanie. Granicę ustalono wzdłuż 17.