Ludwik Franciszek Edward Kubasiewicz (ur. 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Leopolda i Marii z Andrusikiewiczów, urodzony 19 sierpnia 1894 w Dobromilu, ówczesnym mieście powiatowym Królestwa Galicji i Lodomerii. Był starszym bratem Norberta, ps. „Norbert Jurkiewicz” (ur. 1897), żołnierza Legionów Polskich, odznaczonego Krzyżem Niepodległości..
Uczęszczał do szkoły powszechnej w Dobromilu i Husiatynie, a później do c. k. Gimnazjum II z językiem wykładowym polskim w Tarnopolu, w którym w 1914 zdał egzamin maturalny. W 1910 został członkiem Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” w Tarnopolu.
W czasie I wojny światowej wstąpił do Legionów Polskich, gdzie otrzymał przydział do 5 pułku piechoty w składzie I Brygady. Wraz z pułkiem tym przeszedł kampanię wojenną. 5 lipca 1916 został ranny pod Polską Górą. Z pola walki wyniósł go plutonowy Stefan Dyrba. 20 sierpnia 1917, po kryzysie przysięgowym, został wcielony do armii austriackiej i służył w niej do 31 października 1918.
Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego i został przydzielony do 5 pułku piechoty Legionów.