Ludy uralskie – grupa ludów wspólnego pochodzenia, posługujących się językami z uralskiej rodziny języków, zamieszkujących dziś izolowane obszary środkowej i wschodniej Europy oraz północno-zachodnią Syberię. Ogólna liczba przedstawicieli ludów ugrofińskich szacowana jest na 22–27 mln. W toku dziejów ludy te utraciły wspólne cechy kulturowe i antropologiczne – obecnie podstawą wyróżnienia ludów uralskich jest wspólna przeszłość historyczna i pokrewieństwo języków.
Czas i miejsce narodzin wspólnoty prauralskiej można określić tylko na podstawie danych językowych i archeologicznych. Zasób leksykalny języków uralskich odnoszący się do świata roślinnego i zwierzęcego pozwala na ustalenie, że kolebka ludów uralskich leżała w strefie lasów liściastych i mieszanych Wschodniej Europy na zachód od środkowego Uralu, na wschodnich krańcach Niżu Wschodnioeuropejskiego, między Uralem a Kamą, gdzie identyfikuje się z nimi kulturę ceramiki dołkowo-grzebykowej, albo tuż na wschód od środkowego Uralu, na zachodnich rubieżach Niziny Zachodniosyberyjskiej. Tę ostatnią lokalizację potwierdzają znaleziska ugrofińskie i samojedzkie z IV tysiąclecia p.n.e.