Należy zaznaczyć, że ani teraz, ani wtedy pasmo Uralu nie stanowiło nieprzebytej przeszkody.

Również dane językowe pozwalają ustalić, aczkolwiek tylko z dużym przybliżeniem, czas powstania wspólnoty prauralskiej. Najwcześniejsze możliwe do ustalenia zapożyczenia językowe z języków indoeuropejskich, obecne we wszystkich językach rodziny uralskiej oprócz języków samojedzkich, pochodzą z języka praindoeuropejskiego – jeszcze przed jego rozpadem na prajęzyki poszczególnych podrodzin, co nastąpiło najprawdopodobniej w IV tysiącleciu p.n.e. Skoro więc języki samojedzkie zapożyczeń tych nie zawierają, to ludy mówiące tymi językami musiały się oddzielić od wspólnoty prauralskiej jeszcze przed rozpadem języka praindoeuropejskiego. Wobec tego powstanie wspólnoty prauralskiej musiało nastąpić odpowiednio wcześniej – w okresie między końcem ostatniego zlodowacenia na terenach wokół Uralu a IV tysiącleciem p.n.e.

Rozpad wspólnoty prauralskiej nastąpił w IV tysiącleciu p.n.e. i polegał na wyodrębnieniu się gałęzi samojedzkiej. We wspólnocie językowej i kulturowej pozostały plemiona praugrofińskie – przodkowie dzisiejszych ludów ugrofińskich.