W marcu 1992 wywalczył z drużyną historyczny awans do I ligi, a w opinii prasowej i trenerskiej był uznany za najlepszego zawodnika meczów finałowych ze Stoczniowcem Gdańsk. W inauguracyjnym sezonie 1992/1993 I ligi odznaczał się skutecznością. W meczu wyjazdowym 29 października 1992 z Cracovią zdobył zwycięskiego gola na 18 sek. przed końcem meczu (wynik 3:4 dla STS). Finalnie był trzecim punktującym w sanockiej drużynie i jednocześnie najskuteczniejszym zawodnikiem spośród wychowanków klubu (18 punktów, w tym 12 goli).
W trakcie kariery w związku z problemami zdrowotnymi z sercem tymczasowo przerwał karierę. W 1993 rozpoczął studia na Akademii Wychowania Fizycznego im. Bronisława Czecha w Krakowie; od tego czasu początkowo dojeżdżał na uczelnię, a w listopadzie 1993 w związku z tym został zawodnikiem Cracovii na zasadzie wypożyczenia (pod koniec sezonu zdobył hat-trick w meczu przeciw Polonii Bytom). W krakowskiej drużynie grał w trakcie sezonu 1993/1994. Podczas drugiego roku studiów, jesienią 1994 rozpoczął indywidualny tok nauczania i powrócił do występów w drużynie STS-u. Po raz ostatni wystąpił w Sanoku na lodowisku Torsan w meczu przeciwko drużynie z Krakowa – 20 stycznia 1995 i strzelił wówczas ostatniego gola w rodzinnym mieście.