Ludy ugryjskie – grupa ludów wspólnego pochodzenia, posługujących się językami z grupy ugryjskiej (gałąź ugrofińska w ramach języków uralskich). W skład grupy wchodzą dziś tylko trzy narody: Węgrzy, zamieszkujący Kotlinę Panońską w środkowej Europie oraz Chantowie i Mansowie, tworzący grupę obi-ugryjską, zamieszkujący północno-zachodnią część Syberii, od wschodnich podnóży Uralu po środkowy bieg Obu. Węgrów jest obecnie około 14,5 mln, Chantów – 28 tys., Mansów – 11 tys. W toku dziejów ludy te utraciły wspólne cechy kulturowe i antropologiczne – obecnie podstawą wyróżnienia ludów ugryjskich jest wspólna przeszłość historyczna i pokrewieństwo języków.
Wspólnota pra-ugryjska wyodrębniła się w wyniku rozpadu wspólnoty pra-ugrofińskiej na początku II tysiąclecia p.n.e. Pra-ugrowie zamieszkiwali wówczas tereny między Kamą a zachodnimi podnóżami Uralu, w strefie tajgi i lasostepu. Dość wcześnie doszło do podziału ludów pra-ugryjskich na dwie grupy: północną, zamieszkującą tajgę – przodków dzisiejszej grupy obi-ugryjskiej, i południową, początkowo zamieszkującą lasostep, a następnie stopniowo przesuwającą się na stepy dzisiejszej południowej Rosji – przodków dzisiejszych Węgrów. O podziale zadecydowała skala wykorzystania nowo nabytej umiejętności – hodowli konia.