O ile pra-Chantowie i pra-Mansowie nie zmienili zasadniczo swego trybu życia, pozostając myśliwymi, tyle tylko, że konnymi, o tyle pra-Węgrzy stopniowo przeszli całkowicie na pasterstwo, stając się typowymi nomadami Wielkiego Stepu.
Zabytki kultury materialnej i liczne zapożyczenia językowe w języku starowęgierskim świadczą, że plemiona stanowiące przodków dzisiejszych Węgrów nawiązały bliskie kontakty ze stepowymi ludami tureckimi i irańskimi. Wraz z nimi uczestniczyły w wydarzeniach związanych z wędrówką ludów w V wieku n.e., które zapoczątkowały wielką migrację Węgrów na zachód.
Natomiast przodkowie Mansów i Chantów pozostali w dotychczasowych siedzibach. Dane antropologiczne i podobieństwa kultur obi-ugryjskich do kultur północnej Syberii pozwalają na ustalenie, że doszło do migracji na ich tereny niezidentyfikowanego plemienia paleosyberyjskiego o typie mongoloidalnym, które zlało się z pra-obi-ugrami. Efektem było powstanie grupy plemion o wyraźnie mongoloidalnym typie antropologicznym i o kulturze typowo północnosyberyjskiej, ale o języku ugrofińskim. Siedziby tak powstałych plemion jak również je same od XI wieku zwano w źródłach ruskich i arabskich „Jugra”.